Brazylia to kraj w którym klimat jest bardzo ciepły. Kurorty turystyczne oferują wiele atrakcji, głównie związanych z wodą. Mowa o aqua-parkach, sportach wodnych i basenach. Oczywiście Brazylia to nie tylko woda ale także inne atrakcje, którą mogą zainteresować turystów. Zabytki, stare miasta oraz wiele dzieł sztuki - to wszystko można zobaczyć w dużych miastach.

Turystyka w Brazylii stoi na najwyższym poziomie. Hotele posiadają prywatne plaże dzięki czemu ich jakość i czystość są bardzo dobre. Ponadto większość apartamentów wyposażonych jest w klimatyzacje. Rzecz jasna wszystko zależy od standardu hotelu, jednakże biura podróży w Polsce zazwyczaj dokonują porządnej selekcji  dzięki czemu podróżujący nie ma na co narzekać.

Osobiście polecam Brazylię, bowiem kraj ten pozwala połączyć dobrą zabawę z relaksem. Duża ilość atrakcji, ciepła woda i miłe społeczeństwo pozytywnie oddziałuje na jakość wakacji w Brazylii.

Recife to miasto, które bez wahania można nazwać kurortem turystycznym. Bardzo duża ilość apartamentów i hoteli sprawia, że do Recife co roku przyjeżdża rzesza turystów z Europy i innych kontynentów. Turyści odwiedzają te miasto nie tylko ze względu na ciepły klimat i ocean, ale także ze względu na liczne zabytki.

Katedry, bazyliki, porty i pałace z okresów XVII i XVIII wieku można do dziś oglądać w tym mieście zamieszkiwanym przez ponad półtora miliona ludzi. Generalnie o Recife można powiedzieć, że jest miejscem turystycznym, które ściąga turystów chcących wypoczywać (klimat, ocean), jak i tych chcących zwiedzać (liczne zabytki). To właśnie sprawia, że Recife nazywane jest wyjątkowym miastem. Mimo, że nie jest tak popularne jak inne duże miasta w Brazylii to w rankingu turystów zajmuje podobne miejsce. Nie ma się temu co dziwić, w końcu niezwykle rzadko spotykane są kurorty dające możliwość wypoczynku i zwiedzania.

Na granicy z Argentyną znajduje się Park Narodowy Iguazu (w 1984 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO). Na rzece Parana czterdzieści kilometrów od granicy parku, na granicy z Paragwajem, została wybudowana Hidroeletrica de Itaipu – jest to największa na świecie zapora wodna.

Pierwsze zorganizowane grupy osadników zaczęły tu docierać już w 1869 roku. Jednak dopiero od 1890 roku nastąpił gwałtowny napływ emigrantów z Polski ze wszystkich trzech zaborów. Jeszcze przed pierwszą wojną światową w Brazylii było już ponad sto tysięcy Polaków. Przybywający tu Polacy osiedlali się najczęściej w stanach Parana, Santa Catarina oraz Rio Grande do Sul. Wówczas przybywający do tego kraju mieszkańcy obecnej Polski, traktowani byli jak wychodźcy, ponieważ nie posiadali oni żadnych polskich dokumentów. Imigranci najczęściej zajmowali się rolnictwem, zakładali polskie osady i kultywowali narodowe tradycje. Jedną z najbardziej znanych osad założonych przez polskich osadników jest Nova Datzig (obecnie nazywa się Cambe). Pierwotna nazwa nadana została na część Wolnego Miasta Gdańska, skąd pochodziło najwięcej osadników. W latach czterdziestych XX wieku zmieniono niemiecko brzmiącą nazwę na Cambe (od nazwy strumyka opływającego osadę). Zmiany dokonano jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, na wniosek Rady Miasta, aby uniknąć skojarzeń z faszystowskimi Niemcami. Według różnych źródeł, w stanie Parana żyje od 750 tysięcy do nawet 1,5 miliona Polaków. Bez wątpienia jest to największe skupisko polonii brazylijskiej w tym kraju.

Najbardziej znanym Brazylijczykiem polskiego pochodzenia był Paulo Leminski, znany pisarz i poeta. Żył w latach 1944 – 1989. Jego matka była Polką, a ojciec Afroamerykaninem. Sam autor wydał także kilka albumów muzycznych.

Z całą pewnością stan jest jednym z najbardziej popularnych wśród turystów, i to nie tylko z Polski. Wystarczy wspomnieć, że jedynie Park Narodowy Iguazu, przyciąga ich rocznie wiele tysięcy. Dodatkowo położenie nad brzegiem Oceanu sprawia, że w wielkim tempie rozwijają się tu ośrodki wodne dla przybyszów z całego świata.

Belo Horizonte to miasto położone w południowo – wschodniej części Brazylii. Jest stolicą, a zarazem największym miastem stanu Minas Gerais. Leży na wysokości 858 metrów nad poziomem morza, a jego powierzchnia to 332 kilometry kwadratowe. Zamieszkuje go 2,5 miliona mieszkańców. Miasto te zostało zbudowane tak, aby przypominało stolicę Stanów Zjednoczonych – Waszyngton. Znajduje się tutaj wiele budynków zaprojektowanych przez znanego brazylijskiego architekta Oskara Niemayra. Również w tym mieście bracia Max i Igor Cavalera założyli znany na całym świecie zespół Sepultura.

Belo Horizonte zostało założone w 1985 roku jako mała, osada górnicza. Dwa lata później (w 1897 roku) było już stolicą stanu Minas Gerias (wcześniej stolicą było Ouro Preto). Największy rozwój miasta miał miejsce po drugiej wojnie światowej. Belo Horizonte jest głównym ośrodkiem gospodarczo – kulturalnym Brazylii. Bardzo dobrze rozwinął się tu przemysł włókienniczy, metalowy oraz spożywczy. W samym mieście oraz na jego obrzeżach powstało wiele firm, i fabryk. Z tego względu jest tu bardzo małe bezrobocie. W mieście tym, a nie w stolicy kraju, znajduje się również polski konsulat honorowy. Jeżeli chodzi o edukację, to w mieście funkcjonuje wiele szkół podstawowych, a także średnich oraz wyższych. Belo Horizonte szczyci się także swoimi dwoma Uniwersytetami. Najważniejszymi miastami partnerskimi Belo Horizonte są Mińsk (Białoruś), Hawana (Kuba), Cuenca (Ekwador), Fort Lauderdale (Stany Zjednoczone).

Innym miastem tego regionu jest Uberaba, położona w zachodniej części stanu Minas Geraias, przy głównej linii kolejowej kraju Brasilia – Sao Paulo. Ludność tego miasta to około 290 tysięcy mieszkańców; obszar 4527,7 kilometrów kwadratowych co daje zaludnienie 60,7 osób na kilometr kwadratowy.

Miasto te zostało założone w 1809 roku przez Antonio Eustaquio Da Silva e Olivieira. Ubareba prawa miejskie posiada od 22 lutego 1836 roku.

Stan ten dzięki swojemu położeniu corocznie jest odwiedzany przez wielu Brazylijczyków. Przyjeżdżają tu oni nie tylko w celach zarobkowych, ale także turystycznych. Jest tu bowiem wiele atrakcji zarówno architektonicznych, jak i kulturalnych, które warto obejrzeć.

Pierwsze swoje oficjalne spotkanie Brazylia rozegrała 20 września 1914 roku w Buenos Aires. Rywalem była oczywiście Argentyna. Gospodarze wygrali 3:0. Trzeciego marca 1915 roku została powołana do życia Federacao Brasileira de Futebol (FBF). W grudniu 1916 roku dokonano wstępnej rejestracji w FIFA, a 20 maja 1923 dołączono brazylijski związek piłkarki, do największej federacji piłkarskiej, zrzeszającej państwa z całego świata. W 1953 roku Brazylia zdobyła mistrzostwo Ameryki Południowej. Ówczesny trener – Paragwajczyk Manuel Fleitas Solich – ustawił po raz pierwszy drużynę w systemie 4 – 2 - 4. System ten nazwano Brasilianą (na boisku były tylko trzy pozycje poza bramkarzem: czterech obrońców, dwóch pomocników i czterech napastników, zlikwidowano zaś pozycję łączników).

Na dwa lata przed mistrzostwami świata w 1956 roku Brazylia zagrała mecz sparingowy na Wembley z Anglią. Pomimo porażki 2:4 trener postanowił, że reprezentacja dalej będzie grała w tym ustawieniu. Na Mistrzostwach Świata w 1958 roku Brazylia zajęła pierwsze miejsce. Podstawowymi graczami tej jedenastki byli Mario Zagallo, Nilton Santos, Garrincha i bramkarz Gilmar. Na następnych mistrzostwach, Brazylia obroniła tytuł grając w ustawieniu 4 - 3 – 3. W finale pokonała Czechosłowację 2:1.

W 1966 roku Brazylia nie zachwyciła, odpadła już w fazie grupowej. Natomiast na następnym mundialu, rozgrywanym w Meksyku, canarinhos nie dali już żadnych szans rywalom. W finale po jednostronnym widowisku pokonali, słynących z bardzo dobrej obrony Włochów, aż 4:1. To był trzeci złoty medal dla Brazylii w mistrzostwach świata i główny puchar mistrzostw Złota Nike trafiła do nich na własność. Następne mistrzostwo świata Brazylia zdobyła jednak dopiero po 34 latach w 1994 roku, które były rozgrywane na boiskach Stanów Zjednoczonych. Napastnicy canrinhos: Romario i Bebeto, zostali okrzyknięci najskuteczniejszym duetem mistrzostw.

Kolejne mistrzostwo reprezentacja zdobyła w 2002 roku na terenie Korei i Japonii. Trenerem był Luiz Felipe Scolari. Podczas tego turnieju najjaśniej świeciły gwiazdy graczy linii ataku. Tercet Rivaldo, Ronaldo oraz Ronaldinho był nie do zatrzymania dla żadnego z przeciwników. W finale pokonali Niemców, po dwóch bramkach Ronaldo.

Futbol dla Brazylijczyków jest stawiany niemal na równi z religią. Najlepsi zawodnicy od lat stanowią o sile największych drużyn klubowych na świecie. Ceny płacone za poszczególnych zawodników już od dawna liczone są w wielu dziesiątkach milionów euro.

Jeżeli chodzi o mięsa, to w tym kraju Ameryki Południowej jadane są wszystkie rodzaje od wieprzowiny, przez baraninę do drobiu, a także wszystkie inne rodzaje. Oczywiście wszystkie mięsa przed podaniem są marynowane w odpowiednim sosie. Dzięki temu mięso robi się miękkie oraz ma wspaniały zapach. Do tradycyjnych potraw brazylijskich możemy zaliczyć feijoda completa - gulasz z dodatkiem fasoli, suszonego mięsa, ogonami wieprzowymi, kiełbasą, szczypiorkiem, czosnkiem oraz papryczkami. Drugim najbardziej popularnym w Brazylii daniem jest sopa de palmito – zupa z serc palmowych. Przed każdym posiłkiem są podawane napoje alkoholowe między innymi caipirinhe (wódka z soku trzciny cukrowej), lub napoje bezalkoholowe, często jest to ipamena.

Brazylijczycy bardzo lubią również potrawy słodkie, dlatego ich desery są bardzo obfite. Jednym z najbardziej popularnych deserów są beijinhos de coco (są to kulki z żółtek, skondensowanego mleka oraz wiórków kokosowych), a także cajuzinho (kuleczki z orzechów ziemnych i czekolady). Kuchnia brazylijska czerpie swoje przepisy z różnych wzorców, głównie europejskich. A z niej z kolei czerpią niemal wszystkie kraje Ameryki Południowej.

Jeżeli chodzi o napoje, to w Brazylii na ogół pija się rum wytwarzany z trzciny cukrowej zwany cachaca (a bardziej popularna nazwa tego napoju to pinga). Chcąc kupić ten trunek, lepiej wybrać się jednak do lepszego sklepu, niż zaopatrywać się w niego na bazarze. Z tego rumu sporządza się przeróżne koktajle, a najbardziej lubiany to caipirinha. Poza tym w Brazylii produkowanych jest wiele rodzajów piwa. Najbardziej rozpowszechnione, a zarazem uważane za najlepsze, jest piwo Antarctica. Wszyscy je chwalą za wspaniały złoty kolor, a także za niepowtarzalny smak chmielu. Piwo Chopp, typu pilzner, uważane jest przez Brazylijczyków, za ich symbol narodowy.

Mówiąc o kuchni brazylijskiej, nie można pominąć owocu Cherimoya. Nie pochodzi on tylko z Brazylii, ale również z Peru, Boliwii i Meksyku. Kształt tego owocu przypomina serce, jest bardzo słodki, a w smaku podobny do truskawki. Stosowany jest w przeróżnych deserach i innych potrawach.

Do głównych atrakcji karnawału należą oczywiście całodobowe zabawy, bale i biesiady. Najbardziej znane i huczne imprezy odbywają się oczywiście w Rio de Janeiro. Na rozpoczęcie karnawału co roku burmistrz Rio przekazuje uczestnikom symboliczne klucze do miasta. Na tą kilkudniową imprezę zlatują się ludzie z całego świata. W okresie przed Środą Popielcową, Rio zamienia się w światową stolicę zabawy. Imprezy towarzyszące odbywają się niemal w całym mieście. Przez całe Rio ciągną bardzo kolorowe korowody. Towarzyszą im tłumy roztańczonych i rozśpiewanych ludzi. Wiadomo, że Brazylia jest ojczyzną samby, więc w tej wspaniałej zabawie nie może zabraknąć bardzo skromnie odzianych tancerek, przyciągających spojrzenia wszystkich mężczyzn. Oczywiście, nie może zabraknąć bardzo kolorowych świateł oraz zachwycających efektów pirotechnicznych. W trakcie kilkudniowej imprezy odbywa się rywalizacja pomiędzy szkołami samby z całego kraju. Od kilku lat dołączono też pokazy capoeiry (połączenie tańca ze sztuką walki, wywodzącej się od dawnych niewolników sprowadzonych do Brazylii). Relacje z trwającego w Rio de Janeiro karnawału, transmitowane są niemal na cały świat. Corocznie do Rio zjeżdża ponad 100 tysięcy ludzi ze wszystkich kontynentów.

Od 1984 roku główne pokazy szkół samby odbywają się na Sambodromie. Jest to ogromna scena zbudowana z potężnych betonowych bloków. Na trybunach tego teatru pod gołym niebem może zasiąść nawet 60 tysięcy widzów. Ceny biletów wahają się od 20 do 500 dolarów. Gdy już ich zabraknie w kasach, ceny biletów na czarnym rynku sięgają nawet kilku tysięcy. Pierwsze rzędy przy scenie zajmują na ogół turyści. Dopiero w dalszych sektorach bawią się Brazylijczycy. Rozpoczęcie przedstawienia poprzedzone jest wspaniałym pokazem sztucznych ogni, które rozświetlają całe miasto

Archipelag składa się z 21 małych wysepek pochodzenia wulkanicznego o łącznej powierzchni 18 kilometrów kwadratowych. Wyspy ciągną się na długości 10 kilometrów, a największa szerokość to 3,5 kilometra. Główna wyspa tego archipelagu nosi tą samą nazwę, co cały archipelag. Zajmuje ona aż 91 procent powierzchni całego archipelagu. Poza nią jest jeszcze sześć innych wysp i wysepek są to: Rata, Sela Gineta, Cabeluda, Sao Jose, Leao i Viuva. Na wyspach panuje klimat tropikalny. Można wyróżnić dwie pory roku. Od stycznia do sierpnia panuje pora deszczowa, a przez resztę roku pora sucha. Obecnie na wyspach rosną głównie winorośle i krzewy, a pierwotna roślinność została wycięta. W tej bajecznej scenerii żyje mnóstwo gatunków zwierząt głównie morskich. Bardzo popularne są tu żółwie, albatrosy i delfiny.

Fernando de Noronha to najlepsze do nurkowania z butlą miejsce w Brazylii. Jest tu ciepła woda, bujna podwodna fauna i flora na głębokości od 25 do 45 metrów. Na głębokości 28 metrów leży brazylijski okręt, który zatonął w 1987 roku.

W XIX wieku główna wyspa archipelagu służyła jako więzienie. Wtedy to właśnie wytrzebiona została większość pierwotnej roślinności. Na wyspę sprowadzono również szybko rozprzestrzeniające się gatunki. Z roślin był to len, który miał być przeznaczony na paszę dla bydła. Poza tą roślinę sprowadzono na wyspę jaszczurki teju, które miały zniszczyć plagę szczurów. Ten pomysł okazał się jednak wielkim niewypałem, gdyż jaszczurki prowadzą dzienny tryb życia, a szczury nocny. Poza tym same jaszczurki bardzo szybko się rozprzestrzeniły, a żywiąc się jajkami ptaków, zmniejszyły ich populację na wyspie.

Obecnie gospodarka Fernando de Noronha podporządkowana jest turystyce. Przybywa tu wiele tysięcy turystów z całego świata. W archipelagu stosowane są jednak różne ograniczenia, które mają służyć zachowaniu delikatnej równowagi ekosystemu. Wszystkie te walory archipelagu sprawiają, że przybywa tu dla wielu naukowców. Przyjeżdżają botanicy, ekolodzy i specjaliści z całego świata. Badają oni niesamowicie liczne gatunki zwierząt i roślin, wśród których są dwa gatunki endemiczne ptaków. Są to Noronha Elania oraz Noronha Vireo. Oba te wyjątkowe gatunki zakładają swoje gniazda na głównej wyspie archipelagu.

Serra Gaucha jest uważany za jeden z najpiękniejszych regionów w południowej części Brazylii. Jednak ze względu na bardzo liczne wpływy europejskie, stan ten jest raczej omijany przez prawdziwych Brazylijczyków, gdyż panuje o nim przekonanie, że jest „mało brazylijski”.

Region ten już w XIX wieku był bardzo popularny wśród emigrantów z całej Europy. Głównie jednak sprowadzali się tu osadnicy niemieccy. Pierwsi Niemcy zaczęli się tu pojawiać już w 1824 roku. Niecałe pół wieku później, bo w 1875 roku, do tych wybrzeży zaczęli dobijać osadnicy włoscy. Niemcy wybierali sobie głównie tereny nizinne, natomiast Włosi zdecydowanie woleli osiedlać się na terenach górskich, które przypominały im rodzinne strony. Większość Włochów pochodziło głównie z środkowych regionów Italii – Veneto i Trento.

Do tej pory w rejonach zamieszkanych przez potomków włoskich emigrantów, można spotkać wiele małych, rodzinnych wytwórni wina. Cały czas utrzymuje się tu tradycja i kultura włoska. Wielu ludzi mówi w dalszym ciągu w ojczystym języku przodków, a szczególnie w dialekcie Talian. Bardzo liczne naleciałości rodzimej Italii, widać również w regionalnej kuchni. Wielkim przysmakiem jest między innymi włoska potrawa narodowa – polenta.

Regiony zamieszkane przez potomków emigrantów niemieckich bardzo łatwo można rozpoznać szczególnie po charakterystycznej niemieckiej architekturze. To nie są typowe brazylijskie, typowe małe osady, ale raczej niemal żywcem przeniesione z Niemiec małe miasteczka. Wielu Brazylijczyków mówi tu jeszcze po niemiecku, głównie w dialekcie Riograndenser Hunsruckisch.

Główne miasta tego regionu to Canela, Caxias do Sul, Flores da Cunha, Nova Petropolis, Vacaria, Nova Parta oraz Veranopolis. Region ten położony na południu kraju jest bardzo chętnie zwiedzany przez turystów nie tylko z Europy. Są tu zarówno pięknie ciągnące się doliny świetnie nadające się do długich, romantycznych spacerów, jak i dość wysokie masywy górskie odpowiednie do wspinaczki i uprawiania sportów ekstremalnych.

Wyspy te zawdzięczają swe pochodzenie licznym w tym regionie wulkanom i są to pustkowia, nie licząc południowej części wyspy Trynidad. Odkrył je w 1502 roku portugalski odkrywca Joao de Nova. Przez bardzo długi czas, aż do odzyskania przez Brazylię niepodległości, były on pod władzą Portugalii.

Niewielka wyspa Trynidad, o powierzchni zaledwie 10,3 kilometrów kwadratowych, znajduje się na wschodnim krańcu leżącego pod powierzchnią oceanu, łańcucha gór i wulkanów. Jest to pojedyncza, zastygła wyspa, pochodzenia wulkanicznego, gdzieniegdzie pokryta zastygłą lawą i pyłem wulkanicznym. Jej najwyższy szczyt to liczący sześćset metrów nad poziomem morza Pico Desejado. Jest on położony niemal na samym środku wyspy. Natomiast na zachodnim krańcu Trynidadu wznosi się inny wulkaniczny szczyt Pico Monumento. W północno – wschodniej części wyspy leży młody wulkan Vulcano de Paredo. Wycieki jego lawy wypłynęły w kierunku północnym, gdzie utworzyły bardzo nieregularną linię brzegową i przybrzeżne skały. To właśnie na południu tej wyspy, znajduje się osada Enseada Dos Portuguess, w której ma siedzibę niewielki garnizon brazylijskiego wojska.

Symboliczne słupy graniczne wbito tu 24 stycznia 1897 roku. Stało się tak w związku z oficjalnym przyłączeniem wysp do Brazylii. Wcześniej bowiem jednak wyspy, jako poważny punkt strategiczny, chciała przyłączyć do siebie Monarchia Brytyjska. Dopiero w 1895 roku za sprawą prowadzonych intensywnie zabiegów dyplomatycznych, Anglia uznała suwerenność Brazylii na terenie tamtejszych wysp.

W 1989 roku Edward Frederick Knight przypłynął swoim dwudziestometrowym żaglowcem Alerte na wyspę Trinidad. Po pobycie na wyspie i powrocie do kraju, Edward wydał książkę „The Cruise of Alerte” w języku angielskim. W swojej książce umieścił bardzo szczegółowy opis wyspy Trinidade. Opis ten został później wykorzystany w książce Arthura Ransoma pod tytułem „Peter Duck”. Tym samym wyspa Trinidad posłużyła jako pierwowzór Wyspy Krabów. Nie mniej jednak wyspa nie została umiejscowiona u południowych wybrzeży Brazylii, a sporo dalej, bo na Morzu Karaibskim.